يک‌شنبه 26 قوس|آذر 1396 برابر با 17 دسمبر 2017

26 سال با چشمان نابینا و دنیایی پر از تاریکی؛ روشنایی علم را تابانده است



 14 ميزان|مهر 1396

 

معصومه صفاری، آموزگار لیسه مسلکی نابینایان کابل

از روز جهانی آموزگار در حالی از سوی نهادهای آموزشی، مکتب‌ها و دانش‌آموزان در افغانستان گرامی‌داشت می‌شود که آموزگاران افغانستان و به ویژه آموزگاران دارای معلولیت با مشکلات زیادی روبه‌رو اند.

آموزگاری در افغانستان همواره دغدغه‌‌ها و دشواری‌های ویژۀ خودش را دارد، اما آموزگاری در کنار محرومیت از نعمت بینایی، دارای حکایت خاصی است.

معصومه صفاری، یکی از آموزگاران مکتب عالی مسلکی نابینایان کابل در گفت‌وگویی با سلام‎وطندار می‌گوید که زندهگی‌، ‌فراز و نشیب‌های زیادی را برایش رقم‌زده؛ اما هیچ‌گاهی در برابر مشکلات تسلیم‌نشده، بلکه با آن‌ مبارزه کرده است. او می‌گوید که از سال 1369 خورشیدی به این‌سو آموزگار است.

این آموزگار نابینا که مضمون‌های دری، خط و هنر بافنده‌گی را برای دانش‌آموزان مکتب مسلکی نابینایان شهر کابل تدریس می‌کند، نبود ساختمان‌های معیاری، مشکلات حمل و نقل و نبود وسایل برای تدریس را از بزرگترین مشکلات مسلک آموزگاری برای نابینایان عنوان می‌کند.

خانم صفاری می‌گوید، دورۀ مکتب را تا صنف ششم در هرات خوانده و سپس به کابل آمده و بعد از پایان صنف دوازدهم سند فراغت گرفته است.

معصومه صفاری می‌گوید که بسیار دوست داشت به دانشگاه برود، اما جنگ‌های داخلی و ناامنی‌ها سبب شد که به این آرزویش دست نیابد.

خانم صفاری 3 پسر و 2 دختر دارد و شوهرش که نیز نابینا و آموزگار بود، سال گذشته فوت کرده است و فرزندانش در حال حاضر سرگرم تحصیل اند. این آموزگار نابینا از دیگر افراد دارای معلولیت نیز می‌خواهد که هرگز نباید نا امید شوند و هموراه تلاش کنند تا برای هم‌نوع‌شان مصدر خدمت باشند.

افغانستان سرزمینی است که تمام شهروندانش در انبوهی از مشکلات به سر می‌برند، اما در این میان دیدن افرادی چون معصومه صفاری که با وجود محرومیت از نعمت بینایی، امیدوارانه تلاش میکنند، هر شهروندی را به آینده امیدوار می‌کند.