چهارشنبه 1 قوس|آذر 1396 برابر با 22 نومبر 2017

مشارکت مردم در به‌سازی کوچه پس‌کوچه‌های دشت‌برچی



 4 عقرب|آبان 1396

حسین بیوک سلام وطندار  

هنگامی که خبر سمنت کوچه‌های دشت‌برچی را شنیدم، خود را به محل کار در منطقۀ ریگریشن رساندم. به طور کل دشت برچی فاقد نقشۀ شهری‌ست؛ به همین دلیل بیشتر کوچه‌هایش خاکی است. باشنده‌گان در بهار از گردوخاک و در زمستان از گل‌ولای رنج می‌برند.

اما این بار ساکنان این مناطق تصمیم گرفته‌اند تا با همکاری موسسۀ «یو ان هبیتات» و شهرداری کابل، تمام کوچه ‌و پس‌کوچه‌های‌شان را سمنت کنند. زمانی که برای تهیه گزارش به این ساحه رفتم، با کوچه‌های پاک و نشانی‌گذاری‌شده مواجه شدم. دم بیشتر خانه‌ها و دکان‌ها آب‌پاشی شده بود.

سراغ وکیل گذر منطقه رفتم. پس از اندکی جست‌وجو انور جویا، وکیل گذر ریگریشن را یافتم. آقای جویا می‌گوید، کوچه‌ها در گام نخست از سوی شهرداری ناحیۀ سیزده و وکلای گذر مورد بررسی قرار گرفتند و نتایج بررسی با شهروندان و نهادهای همکار در میان گذاشته شد و در آخر قرار شد تا 25 درصد از هزینه‌های نوسازی کوچه‌ها را ساکنان و 75 درصد را نیز موسسۀ «یو ان هپیتات» برعهده گیرد.

به گفتۀ آقای جویا، کار سمنت کوچه‌ها از دو سال به این‌سو آغاز شده است و این روند در آیندۀ نزدیک تکمیل خواهد شد.

قرار است تمام کوچه‌ها پلاک‌گذاری شده و بر سر درِ خانه‌ها نیز لامپ نصب شود. این پروژه با همکاری و هم‌فکری 15 شورای محل تدوین شده است. هر شورا 250 تا 300 خانه را زیر پوشش دارد.

از کنار سمنت‌های تازۀ کوچه گذشتم. کارگران مشغول کار بودند و صدای ماشین سمنت‌سازی صدا را به صدا نمی‌رساند. جلیل رضایی، از ساکنان محل در گوشه‌یی ایستاده بود و کار کارگران را نظاره می‌کرد. با او سر صحبت را باز کردم. می‌گوید، از وقتی که کوچۀ‌شان سمنت شده، ساکنان محل به راحتی رفت‌وآمد می‌کنند و دیگر خبری از گل‌ولای و گردوخاک نیست.

رضایی با اظهار خرسندی می‌گوید که تنها با پرداخت 4 هزار افغانی توانسته در نوسازی کوچه‌اش سهیم شود. با این حال تا اندازه‌یی نیز شاکی است و می‌گوید که در برخی جای‌ها سهل‌انگاری صورت گرفته و شماری از کوچه‌ها به صورت درست سمنت نشده‌اند.

با رضایی که خداحافظی کردم با محمدموسا فاضلی، یکی دیگر از ساکنان محل رو‌بهرو شدم. فاضلی می‌گوید که پیش از سمنت کوچه‌ها اگر یکی از اعضای خانواده‌اش مریض می‌شد، موتر به سختی می‌توانست بیمار را به شفاخانه انتقال دهد.

فاضلی با احساس رضایتی که در چهره‌اش نمایان بود می‌گوید، با آن که بسیاری از باشنده‌گان محل تنگدست‌اند، در روند نوسازی کوچه‌ها بسیار کوشیده‌اند و در پرداخت پول نیز کوتاهی نکرده‌اند.

به باور شماری از باشنده‌گان، نوسازی و چراغانی‌کردن کوچه‌ها سبب شده تا امنیت منطقۀ ریگریشن تأمین شود و از سوی دیگر احساس مسؤولیت‌پذیری ساکنان محل نیز افزایش یابد.

برای دریافت اهمیت نقش مردم در به‌سازی محله‌های‌شان، سراغ جلیل سلطانی، سخنگوی شهرداری کابل رفتم. آقای سلطانی می‌گوید که این نهاد تلاش می‌کند تا در برنامه‌های به‌سازی، شهروندمحوری را به عنوان یک اصل در نظر بگیرد.

به باور آقای سلطانی همکاری مردم با دولت سبب شده تا پروژه‌های به‌سازی به گونه درست و بدون هیچ گونه کوتاهی تطبیق شوند.

مسؤولان ریاست شهرداری کابل می‌گویند که برای دریافت مشکلات شهروندان همواره با وکلای گذر در ارتباط‌اند و با گفت‌وگو با آن‌ها می‌توانند نیازمندی‌های شهروندان را اولویت‌بندی کرده و برای هر کدام راهکاری بسنجند.